Warsztaty dziennikarskie w I LO z red. Ernestem Bodziuchem
Cudze chwalicie swego nie zwiedzacie…
Cudze chwalicie swego nie zwiedzacie…
Kto z nas wyobrażał sobie Paryż bez słynnego Luwru, albo Nowy York bez Muzeum Sztuki Współczesnej? Prawie każdy turysta, który był w tych miastach odwiedził te muzea. A muzea położone blisko naszego miejsca zamieszkania są przez nas zapominane. Oczywiście nie są one tak słynne, jak te wymienione powyżej, ale dlaczego cudze chwalimy, a swego nie zwiedzamy?
Niezaprzeczalnymi dowodami na to, że jednak nie zwiedzamy swoich regionalnych zabytków i eksponatów jest wynik ankiety, który jednoznacznie stwierdza, że tylko 34 % ankietowanych zwiedziło okoliczne muzea, a aż 82 % nie słyszało w ogóle o Izbie Pamięci w Zespole Oświatowym w Niemojkach czy o Muzeum Diecezjalnym w Siedlcach. Znacznie lepiej ankieta wypadła w stosunku do Pałacu w Korczewie, bo ten zwiedziło prawie 67 %. Większość ankietowanych to młodzież, a wiemy, że wiele z nas na myśl o wycieczce do muzeum wyraża znudzenie i niechęć. Hasło- muzeum tylko w nielicznej części młodzieży budzi zainteresowanie i rzadziej zachwyt. Postanowiliśmy przekonać się o tym sami, na własnej skórze! I wyruszyliśmy w podróż ale nie do Warszawy czy Krakowa a znacznie bliżej…
Muzeum Diecezjalne w Siedlcach nie jest zwykłym budynkiem pełnym zakurzonych eksponatów. Tam w poczekalni już czuć tę osobliwą atmosferę, trochę chłodu, specyficznego zapachu. Lecz tu słychać jeszcze chóralny śpiew gregoriański, co tworzy jedyny w swoim rodzaju klimat. Wchodząc dalej czeka nas kolejne zaskoczenie, tu nie przytłacza nas ilość eksponatów, oświetlenie bijące po oczach i wyczerpujące opisy do obrazów. W tym miejscu wszystko jest przemyślane. Kolor ścian świetnie współgra z eksponatami, a półmrok tworzy atmosferę zadumy. Można usiąść na podłodze i spokojnie podziwiać eksponaty, choć w tym pomieszczeniu jest ich niewiele. Na początku pani kustosz Dorota Pikula zwraca naszą uwagę na figurkę Chrystusa Króla. Stara się zaangażować nas w rozmowę i aktywny odbiór dzieł, co rzadko zdarza się w muzeach. I gdy uważniej przyjrzymy się tej oto postaci zauważymy jej nieproporcjonalną budowę, za duża głowa w stosunku do reszty ciała. „Ale to nie jest ważne”- jak mówi pani kustosz. „Ludzie w tamtych czasach nie zwracali uwagi na wygląd, kanony ciała. Ważny był symboliczny przekaz tej postaci”. Kolejne eksponaty ukazują się naszym oczom: pierwsza z ksiąg pisana po łacinie, obraz. I można zauważyć, że nadal jest ciekawie, słuchamy następnych opisów z zainteresowaniem i dowiadujemy się nowych rzeczy. Większość z nas przechodząc pewnie obok jednego z obrazów popatrzyłaby i przeszła obojętnie, ale tu odkrywamy, że każdy symbol, gest ma znaczenie. Czy wiedzieliście, że postać Świętego Józefa ukazanego w cieniu może coś oznaczać, a spodziewalibyście się, iż namalowanie Maryi większej od reszty osób to nie błąd malarza, a starannie przemyślany symbol? To wszystko coś oznacza, św. Józef jest przedstawiony w cieniu, bo w tym dziele ma dominować Nowy Testament, Maryja jest większa aby przyciągnąć uwagę wierzących, bo przecież w czasie, kiedy powstawał ten obraz panowała reformacja, która kwestionowała rolę i znaczenie Maryi. Analizujemy tak kolejne obrazy i przechodzimy do tego najbardziej strzeżonego i słynnego, jednego z sześciu najcenniejszych obrazów w Polsce. Siadamy przed nim oddzieleni barierką, w rogu pomieszczenia znajduje się kamera, a sam obraz chroni pancerna szyba. I mogłoby się wydawać, że te wszystkie zabezpieczenia zniszczą cały klimat, lecz nic bardziej mylnego. „Ekstaza św. Franciszka” El Greco- jedyne dzieło malarza w Polsce, genialny obraz wciągający nas w swoją głębię i uderzający symboliką. Na pierwszy rzut oka przerażający, budzący grozę poprzez obecność ludzkiej czaszki i zimnych barw, lecz nie to jest jego zadaniem. Ten oto obraz ukazuje nam olbrzymią miłość św. Franciszka do
Boga, a Bóg to nasz czuły i kochający Ojciec ,do którego zawsze każdy człowiek może się zwrócić.
Na tym właśnie obrazie kończy się zwiedzanie muzeum, jak dla mnie bardzo szybko- za szybko. Wychodząc na zatłoczoną ulicę nadal mam przed oczami to cudowne dzieło.
Poruszając się dalej tropem okolicznych zabytków i dum regionalnych- przemieszczamy się do Niemojek. To mała wieś położona nieopodal Łosic, a naszym celem jest Zespół Oświatowy w tej oto miejscowości, a dokładniej Szkolna Izba Pamięci. W szkole w jednej z sal lekcyjnych- historycznej znajduje się wystawa poświęcona II wojnie światowej i historii regionu, ale nie jest to kilka eksponatów postawionych gdzieś w rogu, większość z nich jest ułożona w wielu gablotach, a niestety na wiele z nich nie ma miejsca, bo klasa jest dość mała i nie pozwala na zaprezentowanie całości zbiorów. W jednej z gablot możemy podziwiać mundury z okresu II wojny światowej oraz pociski, elementy broni. Pani Gochnio opowiedziała nam w sposób intrygujący o miejscowych zbiorach i historii Ziemi Łosickiej. Spotykamy tutaj pozostałości z czasów prehistorycznych ale też pamiątki po pobycie Stefana Żeromskiego czy Barbary Wachowicz.
I mimo, iż takie eksponaty mamy w zasięgu ręki to nadal większość z nas nie wie, że obok nas jest takie miejsce, w którym możemy je oglądać.
Nasza podróż trwa nadal i zatrzymujemy się na ostatnim przystanku, czyli w Korczewie. Jest to niesamowite miejsce, które w szybkim czasie odzyskuje świetność i wygląd pamiętający dawne, dobre czasy.. Pani Beata Hariss odrestaurowuje pałac, który niezaprzeczalnie jest dumą Korczewa i gdzie możemy poznać całe mnóstwo pamiątek i eksponatów związanych z Cyprianem Kamilem Norwidem- przyjacielem państwa Ostrowskich, właścicieli Korczewa. Wokół pałacu rozciąga się przepiękny park z alejami i ciekawymi okazami flory, skąd możemy podziwiać piękny widok na Drohiczyn. Pomiędzy drzewami i alejkami parkowymi ukryty jest magiczny kamień- menhir, który jak głosi legenda spełnia życzenia- może warto sprawdzić jego moc ! W pięknej scenerii pałacu i parku odbywają się również ciekawe imprezy plenerowe, m.in.zimowe wyścigi psich zaprzęgów.
W pobliżu nas jest tyle ciekawych obiektów, które tylko czekają na nasze zainteresowanie i „ odkrycie” Warto jest więc poznać historię własnej miejscowości i okolicznych wsi- regionu, a taką okazję mamy na każdym kroku. A więc chwalmy i zwiedzajmy nasze muzea i zabytki, aby móc powiedzieć- cudze chwalimy, ale swoje też znamy…
Dominika Pawluk- uczennica kl.I D- humanistycznej z elementami dziennikarstwa
Jak napisać dobry tekst?
Jak napisać dobry tekst?
W I Liceum Ogólnokształcącym od marca realizowany jest nowy projekt edukacyjny, opracowany przez Joannę Tarasiuk i Katarzynę Kobylińską-Chryć. Projekt dotyczy edukacji medialnej.
W tym roku szkolnym zostały podjęte pilotażowe działania, które w pełni będą realizowane od września w klasie humanistycznej z elementami dziennikarstwa. Nauczyciele nawiązali także współpracę z Wyższą Szkołą Informatyki, Zarządzania i Administracji w Warszawie, która objęła honorowy patronat nad I LO w Łosicach. W ramach realizacji projektu 8 czerwca zostały zorganizowane warsztaty dziennikarskie, które poprowadził redaktor Michał Karnowski, dziennikarz i publicysta, komentator wydarzeń politycznych w TVN24, TVP, TOK FM oraz TV Plus, były zastępca naczelnego „Dziennika”, aktualnie zajmuje się działem opinii w dzienniku „Polska The Times”. Jest też współautorem książek „Alfabet Rokity”, „O dwóch takich…Alfabet braci Kaczyńskich” oraz „Kulisy władzy”. W warsztatach uczestniczyła młodzież gimnazjalna, m.in. z Gimnazjum Nr 2 w Łosicach oraz uczniowie I LO. Tematyka zajęć była różnorodna. Swój wykład Karnowski rozpoczął przedstawieniem różnych gatunków dziennikarskich oraz omówieniem wad i zalet każdego z nich. Od doświadczonego dziennikarza mogliśmy usłyszeć, na czym w praktyce polega praca w tym zawodzie. Podczas warsztatów dowiedzieliśmy się, jak zaplanować pracę w redakcji i jak redagować gazetkę szkolną. Redaktor opowiedział nam, jakie umiejętności trzeba opanować, by być dobrym dziennikarzem, na co trzeba zwracać uwagę i czego unikać. Podkreślał, że we wszystkim, co robimy najważniejsza jest pasja, gdyż to ona decyduje o tym, jak efektywna będzie nasza praca. Bardzo ważna jest również umiejętność nawiązywania pozytywnych relacji i kontaktów z innymi ludźmi. Istotnym punktem warsztatów była nauka autoprezentacji. Nauczyliśmy się, jak w sposób ciekawy i nieszablonowy przedstawić swoją osobę. W części typowo warsztatowej Michał Karnowski odpowiedział na wszystkie pytania i wątpliwości. Nasze pytania przeważnie dotyczyły tego, jak wygląda praca dziennikarza, jakie są perspektywy po studiach dziennikarskich. Dowiedzieliśmy się również, jak należy się przygotować do przeprowadzenia wywiadu oraz jak napisać swój pierwszy artykuł.
Udział w warsztatach dziennikarskich to niewątpliwie bardzo ciekawe, nowe doświadczenie, możliwość poznania tego zawodu „od kuchni”, okazja do zdobycia wielu nowych umiejętności, oraz budzenie i rozwijanie zainteresowań dziennikarskich. Teraz już wiemy, jak pisać, by zainteresować czytelnika, jakich błędów unikać. Mamy nadzieję, że dzięki cennym uwagom Michała Karnowskiego nasze teksty będą coraz lepsze i ciekawsze.
Marta Wojtczuk
Edukacja medialna w I LO
Witajcie w projekcie „Edukacja medialna w naszej szkole”. Pozwólcie, że napiszę kilka słów o założeniach tej innowacji. Od marca 2010 r. w I LO realizowany jest nowy projekt edukacyjny związany z klasą humanistyczną, która od września 2010 r. została wzbogacona o elementy dziennikarstwa i edukację medialną. Aby w pełni zrealizować założenia innowacji podjęliśmy współpracę z Wyższą Szkołą Informatyki, Zarządzania i Administracji w Warszawie- Dobrą Uczelnią, z wydziałem dziennikarstwa i komunikacji społecznej. WSIZiA objęła patronatem naszą klasę humanistyczną, a oficjalne podpisanie aktu patronackiego nastąpi w październiku b.r.
W ramach prowadzonych zajęć planujemy poznawać teorię i praktykę zawodu dziennikarza, m.in. poprzez uczestnictwo w warsztatach dziennikarskich oraz zajęciach na Akademii Dziennikarstwa, jak również w czasie wizyt studyjnych w redakcjach telewizyjnych, radiowych i prasowych.Mam też nadzieję, że podczas realizacji zagadnień z edukacji medialnej uczniowie pogłębią wiedzę na temat tradycyjnych i nowoczesnych źródeł informacji oraz nabędą kompetencje czytelnicze niezbędne do właściwego odbioru różnorodnych tekstów m.in. naukowych i prasowych.
Poruszymy również zagadnienia związane z rynkowością mediów, komercjalizacją i ich skutkami społecznymi. Będziemy brać udział w różnych konkursach i projektach związanych z mediami i komunikacją społeczną oraz w miarę możliwości podejmiemy współpracę z lokalną prasą i mediami.
A tutaj właśnie znajdziecie zdjęcia, komentarze oraz materiały filmowe i prasowe, zrealizowane przez uczniów klasy humanistycznej z elementami dziennikarstwa, w trakcie tej fascynującej przygody.
Joanna Tarasiuk
